donderdag 16 februari 2017

Brief aan mijn vriendin

Lieve Ellen,
Allerliefste vriendin,

Er zijn geen woorden die sterk genoeg zijn om het verdriet dat je nu draagt lichter te maken. Als ze bestonden, schreef ik ze allemaal één voor één voor je uit, op papier waar geen eind aan komt. En kwam ik ze 's avonds nog eens allemaal opnieuw in je oor fluisteren.

De vele troostberichtjes die je van overal krijgt, helpen je misschien wel door de dag, maar ik weet zeker dat ze op stille momenten en tijdens donkere nachten, de diepe leegte die geslagen is niet kunnen vullen.

En dat maakt me mee verdrietig.
Want god weet dat je dit niet verdiende.
Dat jij - of all people - dit eigenlijk als allerlaatste verdiende...


Ik luisterde vanmorgen naar 't prachtige nummer van Bear's Den en moest zo hard aan jou denken, omdat ik denk dat dit is wat je dan voelt, als je iemand verliest die niet verloren had mogen gaan...

I'm so scared of losing you
and I don't know what I can do 
about it
So tell me how long love before you go
and leave me here on my own
I know it
I don't want to know who I am without you...

En die laatste zin bleef maar bij me hangen.
Geen idee wie ik zou zijn zonder m'n papa...

Want de wrede rauwe waarheid lieve vriendin, is dat wij, jij en ik, 40-ers of net-nog-niet, te jong zijn om onze papa te verliezen.
Zo zou het niet mogen lopen...

Papa's moeten namelijk nog kei-hard papa's zijn.
En bompa's. Of 'Vennie', in huize De Winter ;-)
En levenspartners.

Maar vooral toch papa's.
Zodat wij dochters gewoon kunnen doen waar we zo goed in zijn:
hun oogappel zijn...


In gedachten heel dicht bij je.
xxx



maandag 6 juni 2016

Brief aan mijn jarige dochter



Lieve Nika,

Alweer een mijlpaal bereikt: 10 kaarsjes op je donut vanmorgen!
Met elke kaars die erbij komt, krijgt "Wat word jij groot!" een andere dimensie...

Je eerste stapjes zetten, is groot worden.
Naar de grote school gaan, is groot worden.

Uit je broek groeien voor ze gedragen werd, is groot worden.
Maar 10 jaar worden... dat is van een ander soort 'groot worden'...

Tot voor kort was er maar één waarheid: die van mama (papa even buiten beschouwing gelaten; het is dan ook mijn brief aan mijn dochter ;-)).
Mama kan alles. Mama weet alles. Mama heeft het laatste woord. Altijd.
Die fase zijn we voorgoed voorbij.

Dochterlief kan steevast alles beter, weet per definitie alles beter en strijdt genadeloos voor het laatste woord.
De tijdsspanne tussen 2 discussies wordt voelbaar korter. Ik hoor mezelf nog nazagen over het topic 'verstrooidheid' of ik moet het volgende topic 'dankbaarheid' al aansnijden.
Je ogen rollen vaker dan vroeger, en met wat geluk krijg ik de 3de keer een antwoord op mijn vraag. Wat me dan weer doet twijfelen over het functioneren van je oren...


Maar gelukkig schuiven de pre-puber-kuren nog regelmatig voor die heerlijke momenten, waarop de fonkels in je ogen lichter zijn dan ik ze ooit eerder zag, je humor van een hogere bravoure is dan ooit tevoren, en je knuffels van de warmste warmte die ik me herinneren kan.

Ik koester die momenten met een hartstocht waar alleen moeders over beschikken. En bewaar ze zorgvuldig, als een reserve die je opbouwt voor als je ooit misschien eens zonder zit.

Geloof me lieverd, er is nog plek in dat berghok van mij.
Dus laat maar komen die gelukzaligheid. Ik stapel ze met plezier in hoge stapels.
En voor elk gebaar van liefde, beloof ik je het tiendubbele terug!


Verjaar gelukkig lieve schat.
'k Zie je zotjes graag...


Mama xxx

woensdag 23 maart 2016

Als in een watten-cocon

Alsof je in een grote prop watten zit, zo voelt het aan.
Weten dat het buiten die wolligheid chaos is, maar het zo precies niet helemaal beseffen, binnenin die suffe cocon van mij.
De wereld draait opnieuw door, en ik draai zo'n beetje mee. Maar ik voel aan mijne vanbinnen dat er nog een gevoel plakt dat er voorheen niet was. Ik denk dat het verslagenheid is. En angst ook, voor wat nog komen kan.


Nika is sinds maandag met school op kasteelklasse. Net nu ik niet liever zou willen dan een hele dag met m'n geliefden in het grote knuffelbed kruipen om er de komende maand niet meer uit te komen. "Van niks op de hoogte" liet mijnheer directeur weten. "Vollebak genieten van alle leuke activiteiten".
Haar onwetendheid stelt me gerust. En ik ben stiekem ook een beetje jaloers op de heerlijke naïviteit waarin die kinderen zich onbewust mogen wentelen.


Alle 'gewone' dingen uit het dagelijkse leven krijgen plots ook een beetje een absurd kantje. Zo heb ik vanmorgen m'n lieve vriendin een gelukkige 40ste gewenst (dat word je immers toch niet alle dagen), en zegt Jeroen tussen 2 buien door in de camera "het zonnetje schijnt heerlijk vandaag, dus we gaan lekker BBQ-en!"


Ik aanschouw het van aan de kantlijn, in een gefronste roes van je-ne-sais-quoi. En besef plots dat ik een gelukzak ben dat ik vandaag met ietwat absurde dingen bezig mag zijn.
Dat wil namelijk zeggen dat ikzelf én mijn omgeving goed gespaard zijn gebleven van ellende.
Lekker safe, in die watten-cocon van mij...

dinsdag 24 november 2015

Hier alleen nog roze zeepbellen...

Ik heb zonet een half uur naast mijn dochter in haar bedje gelegen. Wachtend tot de slaap het van de tranen won. Aanleiding: ze zou donderdag met papa in het knuffelbed naar de voetbal kijken - wat ze wel vaker doen als mama op donderdag een pintje gaat pakken - maar Dennis had haar gezegd dat er deze donderdag geen voetbal was omwille van de terreurdreiging.
"Ik ben zo bang mama. Ik weet wel dat jullie dicht bij mij zijn, maar toch... Wat als ze tot bij ons komen??".
Ik sta regelmatig versteld van de pienterheid en alertheid van mijn alsmaar groter wordende dochter. Ongelooflijk wat gasten van 9 jaar allemaal opvangen en verwerken. Fijn ook dat ze op school leren de krant te lezen en dat ze op Karrewiet hun eigen kinderjournaal krijgen.
Maar ik vraag me vandaag de dag echt af of we ze nu per se mee op de eerste rij moeten zetten als we de berichten over terrorisme horen en lezen?
We moeten niet naïef zijn, akkoord. En deze hele klotemiserie is al lang geen ver-van-mijn-bed-show meer, I know. Dat je je als volwassenen Belg vandaag de dag zorgen maakt om je land, de toekomst, de veiligheid van je kinderen,... dat vind ik 100% begrijpelijk. Maar moeten we willen dat onze kinderen die angst ook voelen?  Is het normaal dat een kind van 9 de slaap niet kan vatten omdat het bang is van 'de mannen met de geweren'?
Ik vind van niet. Ik stem tegen.
Die gastjes zouden in grote roze geluidsdichte zeepbellen moeten zitten. Hun grootste angst zou moeten zijn dat de Sint dit jaar niet komt. Of dat ze per ongeluk de laatste aflevering van de Ghost Rockers hebben gewist. Geen grellige dromen over mannen met riot guns, geen angsten over waanzinnige schietpartijen.

Ik begin er vanaf nu mee. Mijn eigen kleinschalige afschermings-campagne. Geen nieuws meer met dochterlief in de living. Geen bloederige krantenkoppen op onze ontbijttafel. En als de voetbal niet doorgaat, komt dat ongetwijfeld door het aanhoudende klote-weer.
Hier voortaan alleen nog roze zeepbellen...

woensdag 9 september 2015

Post-zomerale depressie

Terwijl mijn dochter naar mijn gevoel al volledig terug in het back-to-school-ritme zit, ben ik sinds vorige week het slachtoffer van een acute post-zomerale depressie.

Het einde van de zomer valt me elk jaar nogal moeilijk moet ik toegeven hoor.
Slechte afscheid-nemer als ik ben, probeer ik dan halsstarrig nog wat vast te houden aan mijn lieve zomer-vriend. Door onaangekondigd nog een laatste festivalletje mee te pikken. Door extra te genieten van die laatste tenniswedstrijden die nog buiten gespeeld kunnen worden. Door een onverwacht etentje in de Cosmo (waar ik me altijd heel erg 'zomer' voel ;-)).

Dit jaar echter valt het me precies allemaal nog wat zwaarder dan andere jaren.
Belangrijke speler in mijn acute post-zomerale depressie was ongetwijfeld de beslissing van monsieur le directeur om de school van dochterlief - die volledig in de renovatiestijgers staat - vanaf 1 september dagelijks een kwartier vroeger te laten starten.
Ik zeg u: een kwartierrrr vroegerrrr.
"So?!?" hoor ik u denken.

Een kwartier, lieve vrienden...
Dat zijn 2 snoozen.
Oftewel 4 keer omdraaien.
15 volle minuten van onontbeerlijke nachtrust.

Nachtrust die een werkende mens met 1000 dingen aan z'n hoofd zoooo hard nodig heeft.
Om niet te zeggen zoooo hard verdiend heeft.

Das regelrechte miserie, lieve mensen.
Maar laat ons die issue afronden door te stellen dat dit zonder twijfel één van uw mindere beslissingen geweest is, monsieurrrr le directeurrr. Dwaasheid troef.


Het is weliswaar ietwat naïef om mijn gehele state-of-being toe te wijzen aan dat ene kwartier. Heerlijk makkelijk had het daarentegen wel geweest ;-).

Neen, het is echt dat afscheid-nemen wat me zo zwaar valt.
Afscheid van dat niets-moet-en-alles-kan-gevoel.
Van die heerlijke lange dagen, waarop werken geen erg is omdat alleen de avond al een dag lang lijkt te duren.
Die relaxte ochtenden met permissie om kind-in-pyjama ontbijtloos bij oma of bonnie te droppen om 5 voor 9.
Geen hobby-rushes met blauwe zwaailicht op het dak, geen haarborstel-getier, geen cornflakes-of-boterhammen-ambras. Geen niks.
Hoogstens een halfzwaar hoofd van die ene pint teveel de avond ervoor, op dat zomerse terrasje...

Ik wou dat ik al die heerlijkheid in een grote bel kon stoppen, om er elke dag een half uurtje in te kruipen, weg van al het gehas...
Bij gebrek aan beter en in een eerste poging tot fysiek herstel, heb ik vandaag met het schuifraam open gewerkt, en ben ik toch maar vlug die pizza in de zomerse Cosmo gaan eten.

In de hoop dat het morgen alweer een heel klein beetje beter zal gaan...

zondag 31 mei 2015

Brief aan mijn dochter

Lieve Nika,

Het lijkt een eeuwigheid geleden sinds ik hier voor het laatst was.
Die laatste keer dat ik hier schreef, moest ik nog bekomen van het besef dat je de Sint onder de sectie 'fictie' had geparkeerd.
En nu lijkt het plots alsof die heerlijke kinderlijke naïviteit mijlenver achter ons ligt...

Geen groter cliché dan "wat worden ze groot".
Maar nu we volgende week samen 9 kaarsen voor je gaan uitblazen, nu je tippen de grond raken als ik het geluk heb dat je nog eens op m'n schoot komt zitten, nu je gaatjes in je oren hebt, nu we je gehele zomerkast aan de volgende generatie hebben geschonken en je kussen aan de schoolpoort subtiel maar gestaag wat vluchtiger worden... nu word ik plots heel erg stilletjes...

Ik ben zo bang voor dat groter worden van jou Nika, besef je dat?
Tussen ons gezegd en gezwegen: ik zou niet liever dan een muurtje om je heen bouwen, waarbinnen wij tweetjes - van tijd tot tijd - in ons eigen kleine wereldje zouden kunnen vertoeven. Geen grootdoenerij, geen stoerdoenerij, gewoon jij en ik, en alle liefde van de wereld.

Jaren geleden heb ik je al doen beloven dat je mocht blijven groeien op één voorwaarde: dat we voor eeuwig en altijd zouden blijven knuffelen. Het kan geen kwaad om af en toe eens een reminder te sturen. Een klein opfrissertje ;-).

Dus bij deze, lieve schat: wil je me asjeblieft even beloven dat we nog minstens 10 jaar héél hard gaan knuffelen?
Want als je dacht dat mama haar graag-zien-maximum wel bereikt had, dan heb je je vergist.
En als je dacht dat ik stilaan wel klaar was om een beetje los te laten, dan had je er niet meer naast kunnen zitten.
Als ik kon stak ik je voor eeuwig in m'n linker binnenzak, vlakbij m'n hart.


Ik hou van je tot aan de maan... en terug.

En dan weer terug.
En nog eens terug...
xxx



dinsdag 2 december 2014

Dag Sinterklaasje...

Toen we zondagavond naar huis reden van een heerlijk weekendje Ardennen onder vrienden, werden we plots overvallen door die ene vraag die wellicht al een hele tijd achter 't hoekje lag te loeren...
"Mama, Kimora van de klas zegt dat de Sint niet bestaat. Wat denk jij?"

Nu moet je weten dat Kimora-lief al 2 maanden geleden op school tegen iedereen die het wel en niet wilde horen, riep dat de Sint niet bestond. Maar omdat de goedheilig man toen nog in ver-weg-Spanje zat, riep dit toen nog niet meteen argwaan op bij dochterlief. Maar nu we ondertussen in 't heetst van de Sint-strijd zijn beland, zat een kritische reflexie er wel aan te komen.

Ik probeerde nog even met een vage "Wat denk jij zelf?". Maar toen ze antwoordde "IK denk van wel mama, maar wat denk jij nu??", voelde ik me moreel verplicht om te doen wat ik mezelf had voorgenomen: ik zeg niks uit mezelf, maar als ze erom vraagt ga ik er niet meer om liegen.

En terwijl ik mezelf de woorden "Ik denk dat wij eens een praatje moeten maken" hoorde uitspreken, werd ik door een reuze-golf van weemoed overvallen.
Nooit meer die grote ogen vol zou-hij-geweest-zijn??-spanning op de ochtend van 6 december. Geen zwarte vingers meer op de ruiten. Geen wortel meer voor Snuffie. Geen pintje meer voor papa. 
Terwijl Nika bekwam van de openbaring, nam ik onomkeerbaar afscheid van alweer een brokje van die heerlijke kinder-naïviteit...
Gelukkig was zij helemaal gerustgesteld na de verlossende woorden: "Maar je krijgt nog steeds je pakjes hoor!". Die nuchtere dochter van mij lijdt gelukkig niet aan 'extreme nostalgitis' zoals haar moeder.

Had ik trouwens al eens gezegd hoe hard ik ervan baal dat kleine meisjes groot worden?